Het verhaal van Piet Beentjes

Om te begrijpen hoe ik tot meer in staat was als ik voor mogelijk had gehouden, neem ik je mee door deze blog.

“Hoe eet je een olifant?” is een vraag die centraal stond in mijn cursus strategisch management. Veel verder vervaagd van de realiteit kon het niet beginnen. En concreter is het ook nooit geworden. Dat ik met de hoogste waardering slaagde is meer geluk dan wijsheid, maar toch heb ik iets essentieels geleerd.

We beginnen meestal niet aan een uitdaging die vergelijkbaar is met het eten van een olifant. De truc is dan ook dat je het stapje voor stapje doet of in het geval van de olifant, hapje voor hapje.

Als kind denk je niet na over wat er na je strikdiploma komt. En als je ouder bent, is het zo vanzelfsprekend, dat je helemaal niet meer over veters strikken nadenkt. Dit bewijst dat iedereen in zijn leven stappen heeft gezet die vooraf gezien onmogelijk leken, zoals het eten van een olifant. In de eerste plaats vertel ik dit om je er op te wijzen dat je best heel trots mag zijn op wat je in het leven bereikt hebt!

Het maakt ook iets anders pijnlijk duidelijk. Na een bepaalde leeftijd staan we reëler in het leven en denken we in haalbare stappen. Velen onder ons mijden uitdagingen die lijken op het eten van een olifant. Kinderlijk opportunisme evolueert tot volwassen realisme, of zoals ik het liever noem: saaiheid. Mijn goede vriend Ries zou gewoon spreken van denken in beperkingen en de vraag stellen: “Maar waarom is dat niet mogelijk?” Het is overbodig om te zeggen dat de grote ontdekkingen zijn gedaan door opportunisten. Columbus, Einstein en de uitvinder van het buskruit.

Niet menselijks is mij vreemd. Ook ik geef mijzelf zo nu en dan een schop onder mijn kont. Een trainee nodigde mij in 2013 uit voor een business run van 8km en ik wist direct dat ik dat niet zou halen. Mijn knie zou weer gaan opspelen en ik was sowieso een heel beroerde loper. Toch heb ik ‘ja’ gezegd en daar geen spijt van. In september begon ik met korte trainingen van 2 a 3 kilometer, waar ik serieus van bij moest komen en een half jaar later liep ik een marathon op verdienstelijk tempo.

Inmiddels noem ik mezelf triatleet en probeer ik mijn persoonlijk record op de volledige triatlon binnen de 10 uur te brengen. Het leukste van het eten van olifanten is dat je van ieder hapje dubbel geniet. Je geniet van de prestatie van de dag en ook van de wetenschap dat je weer een stap dichter bij de volledige olifant bent.

De les die je hopelijk uit deze blog trekt, is dat je best een groot doel kunt stellen en je niet moet laten beperken door onmogelijkheden. We gaan je doel samen opbreken in kleine stukjes en zo trek ik je er wel doorheen.

Lees hier de andere verhalen van van Piet